కేవలం 18 ఏళ్ళు నిండిన వారి మాత్రమే….ఒక్కసారి వింటే మళ్ళి మళ్ళి వింటూనే వుంటారు!

0
310
ఎప్పటిలానే రోజూ మాదిరి ఈరోజు నేను నిద్ర లేచాను. సూర్యుడి కిరణాలు గట్టిగా నా మొహాన్ని తాకుతున్నాయి, కళ్ళు పూర్తిగా తెరుపుడుపడడం లేదు. ఏదో శక్తీ నన్ను గుంజుతున్నట్లు అనిపిస్తోంది. అయ్యో! అప్పుడే ఏడు అయిందా, ఆఫిస్ కి లేట్ గా వెళితే మా బాస్ కోప్పడతాడు, దివ్యా! నా కాఫీ ఎక్కడ. ఏంటో! ఎంత అరుస్తున్నా, దివ్య నా మాట వినిపించుకోవడం లేదు. చివరికి ఎలాగో లేచి నిల్చున్నాను. మా ఇంటిబయట ఒకటే జనం, అక్కడ ఎవరో చనిపోయినట్లున్నారు, ఎవరిదో మృతదేహం కనపడుతోంది, ప్రక్కనే నా భార్య దివ్య, నా కొడుకు అర్జున్ ని పట్టుకుని భోరున విలపిస్తోంది. మరోవైపు నాతో ఏడాది క్రితం గొడవ పడ్డ కృష్ణ కూడా ఏడుస్తున్నాడు, ఇంకోవైపు మా అమ్మ నాన్నలు కూడా కుమిలిపోతున్నారు. ఓరిదేవుడా! తీరాచూస్తే అక్కడున్నది నా శవమే. అసలు ఏంటిది, ఏమిజరుగుతోంది అనేది నాకు ఏ మాత్రం అర్ధం కాలేదు. ఒకసారి ఆలోచిస్తే, అప్పుడు అర్ధం అయిందేంటంటే, నిన్న రాత్రి నాకు గుండెల్లో ఏదో కొంత నొప్పిగా అనిపించింది, అలాగే గుండెపట్టుకుని గట్టిగా అరావాలనుకున్నా కానీ నోటా మాట రాలేదు. అంటే అప్పుడే నేను చనిపోయానా! నా భార్య బిడ్డలు, మిత్రుడు, తల్లితండ్రులు నా కోసమే ఏడుస్తున్నారు అని తెలిసి విపరీతంగా బాధపడ్డాను.
ఓ దేవుడా! అప్పుడే నన్ను నీ వద్దకు రప్పించుకున్నావా, ఇన్నాళ్లు ఎంతో కష్టపడి పని చేసి డబ్బు సంపాదించానేగాని, ఏనాడూ నా భార్యను ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకుని నీ వంటి అర్ధం చేసుకునే అమ్మాయి నాకు దొరకడం నిజంగా నా అదృష్టం అని చెప్పాలని అనుకున్నాను, ఇక నా బిడ్డను చూసి నువ్వు పుట్టడం నిజంగా మాకు ఒక గొప్పవరం అని చెపుదాం అనుకున్నాను, ఇక నా మిత్రుడు కృష్ణతో ఒరేయ్! నన్ను క్షమించరా, సంవత్సరకాలంగా నీతో లేనిపోని ఇగోలకు పోయి స్నేహాన్ని చెడగొట్టుకున్నాను అని చెప్పాలని వున్నా చెప్పలేకపోయాను. ఇక నా తల్లితండ్రులతో, మీలాంటి వారు నాకు తల్లితండ్రులుగా దొరకడం నా అదృష్టం, మీ రుణాన్ని జన్మజన్మలకు తీర్చుకోలేను అని అమ్మ ఒడిలో తలపెట్టి పడుకోవాలని, ఇకపై వారికి సేవ చేయాలని ఉంది. కానీ ఇవన్నీ చేయకుండానే నేను అర్ధంతరంగా చనిపోయాను, ఓ దేవుడా! నాకు కాస్త సమయం ఇవ్వవయ్యా! నా తప్పులు నేను తెలుసుకున్నాను, నన్ను క్షమించు అని గట్టిగా అరుస్తున్న నాకు ఎవరో నన్నుగట్టిగా కొడుతున్న భావన కలుగుతోంది.
ఒక్కసారిగా కళ్లుతెరిచి ఉలిక్కిపడ్డ నాముందు నా భార్య దివ్య, కొడుకు అర్జున్, మా అమ్మ భార్గవి నిలబడి ఉండడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. ఏంటండీ పొద్దున్నే నిద్రలో అలా కలవరిస్తున్నారు అని దివ్య అంటే, ఏంటిరా ఏదైనా కలగన్నావా అంటూ అమ్మ అడిగింది. అప్పుడు అర్ధం అయింది, ఇప్పటివరకు నేను కలవరించింది కలలో అని. వెంటనే, నా భార్య, బిడ్డలను, నా తల్లిని ఒక్కసారి దగ్గరకు తీసుకుని, ఈ జన్మలో మీరందరూ నావారు కావడం నిజంగా నా అదృష్టం. అమ్మా, నిన్ను కానీ, దివ్యను కానీ ఇప్పటివరకు ఏదైనా ఇబ్బంది పెట్టివుంటే క్షమించండి అని అనగానే అమ్మ, దివ్య ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఏడ్చేశారు. వారిని చూసిన నా కళ్ళు కూడా పూర్తిగా చెమర్చాయి. వెంటనే నా ఫ్రెండ్ కృష్ణ కు కూడా కాల్ చేసి, ఒరేయ్ నన్ను క్షమించరా, సాయంత్రం ఇద్దరం కలుద్దాం అనగానే ఫోన్ లోనే వాడు ఏడ్చేశాడు. అయినా ఇలా జరగడం కూడా ఒకరకంగా నాకు కనువిప్పుకలిగించినట్లయింది. ఎందుకంటే మనలో కూడా చాలామంది తమ ఇగోలకు, కోపాలకు పోయి మనవారిని దూరం చేసుకుంటుంటారు. ఎప్పుడు ఎవరికి ఏమి జరుగుతుందో చెప్పలేని పరిస్థితి, కాబట్టి మీరందరూ మీవారిని ఎప్పుడూ ఇబ్బందిపెట్టేలా వ్యవహరించవద్దు. కన్ను తెరిస్తే జననం, కన్ను మూస్తే మరణం, కేవలం రెప్పపాటే ఈ జీవితం అనే ఒక మహానుభావుడు చెప్పిన విషయాలు ఎప్పుడూ మన మనసులో గుర్తుపెట్టుకుని, ఏదో మా వంతుగా జీవితం ఎంతవిలువైనదో, మనపని, డబ్బులు, వస్తువులన్నిటికంటే కూడా మనవాళ్ళు మనకు అంతకంటే ముఖ్యం, కాబట్టి వారిని ఇబ్బంది పెట్టవద్దు.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here